Na een druk dagje gisteren, vandaag even een rustig dagje.
We reden een klein gedeelte van de route van gisteren. Geen straf overigens, echt mooi dat het uitzicht je steeds weer blijft verwonderen.
Aangezien we vanuit een laaggelegen gebied vertrokken (waar de sneeuw bijna overal al is verdwenen) en we naar een veel hoger gelegen gedeelte reden, konden we soms toch nog door de sneeuw rijden. Joehoe, we blijven verbazen wat onze Fiat Panda 4x4 allemaal aankan!
Bij “Sheeps Waterfall” zette we onze auto voor de eerste keer aan de kant. Het bleek echter een stuk lopen te zijn, naar dit laag gelegen water.
Ondanks de loopafstand, zeer de moeite waard. En ja, dat is het eigenlijk met alles hier. Er word zelfs gezegd dat IJsland het Nieuw Zeeland is in het klein. Ja, daar zijn wij het helemaal mee eens!!!
Wat ons inmiddels verbaasd is, dat in ‘the middel of nowhere’ er soms een kerkje staat. Soms met een kleine begraafplaats erbij, soms zonder.
Dat de IJslanders gelovig zijn, dat wisten we; maar het zijn er echt heel veel.
De mooie plaatjes die we regelmatig mogen maken, lukt pas echt, als je goed om je heen blijft kijken. We hebben het al eens eerder benoemd, maar we komen echt ogen tekort. Een vastgelopen roestige boot trok de aandacht en dus hup : de auto aan de kant. Er reden op dit stuk heel weinig auto’s, dus de auto tegen het verkeer in stilzetten om een foto te maken kan makkelijk. Uiteraard moet je natuurlijk wel blijven opletten.
Niet veel later moesten we toch eventjes onze benen strekken. Dit resulteerde in een klein beetje beweging :-)
Halverwege onze route, kwamen we achter een grote machine te rijden die het gravel over de weg verdeelde.
We wilde toch wel iets harder rijden dan 15km p/u en we besloten in te halen. Een aantal minuten later vonden we een mooi plekje om te lunchen.
Elke keer als we lunchen, proberen we dit zo te doen dat we van een mooi uitzicht kunnen genieten.
Een halve tank benzine betekend aanvullen! Er zijn er hier in het westen van IJsland namelijk niet zo heel veel te vinden. Aangezien onze iPad als een prima navigatie figureert, zagen we (tijdens het wachten bij de pomp) dat er in de buurt een Zeehonden opvang was. Wij erheen.
Wat bleek, in een buitenbadje zwommen twee zeehondjes rond. Erg schattig om te zien, we hopen dat ze met de tijd weer de open zee in mogen.
Eenmaal van route 60 af, draaide we route 590 op. Dit was een mooi punt om onze volgende foto te maken. Het water kwam hier door een soort tunnel en vond zijn weg naar beneden richting de Noordelijke Atlantische Oceaan.
Route 590 was een gravel Road, met soms wat kleine kuilen en over het algemeen goed begaanbaar.
Aan het begin van de weg een groot kruis, ter nagedachtenis aan een vermoorde vrouw.
Edwin vond het uitzicht zo fantastisch, dat hij geheel vergeten is een foto van dit stukje geschiedenis te maken.
Hier dan de gemaakte foto :-)
Hierna volgden we nog een aantal km’s op de gravelweg en uiteindelijk kwamen we bij onze overnachting aan “ Vogur Country Lodge”.
Een geheel in 2013 gerenoveerd pand en door de huidige eigenaar begin dit jaar overgenomen. Een vriendelijke jonge man, die samen met zijn vriendin aanwezig was. Grappig, we waren namelijk de enigste twee gasten voor vandaag en morgen. We besloten heerlijk voor ons te laten koken en ook het toetje was met aandacht bereid. Onderuit op de bank, samen genoten van het uitzicht en het ondergaan van de zon.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten