Vrij vroeg wakker geworden, na heerlijk geslapen te hebben in het hostel. Vroeg aangeschoven aan het ruime keuze ontbijt. We hadden dit keer niet veel uit de koffers gehaald en dus waren we snel gereed voor vertrek.
De Gufufoss was 25min bij onze overnachting vandaan en zodoende stond deze als eerste op ons te bezoeken bezienswaardigheden lijstje.
Hierna reden we door naar het dorpje aan het einde van de ‘93’. We hadden het mooi kerkje “Seydisfjardarkirka” gespot op de kaart, maar in werkelijkheid was het nog veel mooier aangezien ervoor een regenboog pad was aangelegd.
Een aantal andere huizen, mochten er zeker ook wezen!
In de haven had ook het cruiseschip de “Smyrile Line” zich aangemeerd. Het was voor ons gelijk duidelijk waar alle bussen vandaan kwamen, aangezien deze weg uiteindelijk doodlopend is.
Op de terugweg richting het dorpje, zagen we het bordje “Fardagafoss” staan. We keken elkaar aan met een blik van: zullen we deze ook doen? Na een stijle klim en 45min later, stonden we weer bij de auto. Even bijkomen, maar wat was dat gaaf zeg.
Zouden we terug het bruggetje of de stenen genomen hebben? :-)
Teruggereden door het dorpje van onze overnachting, naar de volgende aftakking de ‘953” op.
We wisten van te voren dat dit een lange tocht ging worden, ook weer een weg die doodlopend is. Het was de vraag hoever we gingen komen, aangezien in de aflevering van tv programma Reizen Waes, het behoorlijk moeizaam verliep. Voor iedereen die de uitzending heeft gezien, er lag toen heel veel sneeuw en daarom zijn zij toen een stuk per boot gegaan.
De gravelpaden waren goed begaanbaar, aangezien de sneeuw goed aan de kant was geschoven. De gele paaltjes hier zijn niet alleen onze hectometerpaaltjes, maar geven hier tevens de hoogte van de sneeuw aan.
Als eerste kwamen we een wrakschip tegen uit de WWII. Internet werd geraadpleegd en het bleek een Higgingsboot (D-Day landingsvoertuig) te zijn. De klep was bovenin dichtgelast en gebruikt voor schapenvervoer. We lazen tevens dat er onlangs een andere roestige versie verkocht is voor 60K, helaas past deze niet in onze koffer...
We vervolgden onze route naar het plaatsje “Mjoifjordur”. Na ongeveer 20min te hebben gereden, met een gangetje van 30km p/u, kwamen we daar aan. Ja, er staan inderdaad maar heel weinig huizen aangezien er maar 21 inwoners wonen. Echt heel gaaf om hier te mogen zijn, voor het gevoel, zijn we echt aan het einde van de wereld. Het bijzondere van dit soort afgelegen plekken is, dat je onverwachte een grote kudde rendieren voor je hebt staan. Zo snel mogelijk wisselde we van cameralens, om deze diertjes zo goed mogelijk vast te leggen. We zaten beide met onze mond open, aangezien ze echt heel dichtbij waren..
Als de kudde eenmaal in de bergen is verdwenen, rijden we nog ongeveer 15 minuten door om bij de vuurtoren in “Dalantangaviti” te komen. Dit is dan ook het einde van deze aftakking en we kijken zo naar de zee. Aangezien het 13:00 uur is, besluiten we van dit mooie uitzicht te gaan genieten tijdens onze lunch.
Het nadeel is dat we deze gehele weg ook weer terug moeten rijden. Het voordeel is dat je het landschap vanaf een andere kant ziet. Ook dat je dingen ziet, die je op de heenweg gemist hebt, zoals de “Klifbrekku” waterval. Halverwege de bergpas zetten we onze auto aan de kant, om er foto’s van te maken.
Uiteindelijk lieten we de kronkelweggentjes met gravel, blubber, kuilen en een beetje sneeuw achter ons en draaiden de “1” op. Dit nummer hebben ze hier aan de rondweg in IJsland gegeven en is dus goed begaanbaar dmv asfalt. Onderweg passeerde we “Petra’s Stone Collection”, helaas was het gesloten.
We maken nog een korte stop bij een verdwaald rendier en de “Hvalnes Lighthouse”. Hierna reden we zonder te stoppen door naar onze overnachting in “Hofn”.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten