Dit keer redelijk vroeg wakker geworden, maar aangezien de regen tegen ons raampje aan tikte, toch weer in slaap gevallen. Heerlijk zo overnachten op een locatie aan zee, waar geen doorgaandverkeer in de buurt komt. Redelijk laat voor ons doen, iets na 10 uur, vertrokken we uit “Drangsnes”. Met een korte blik op de “hot pots” die ze hier hadden, verlieten we het kleine dorpje. Anders dan de gravelweg gisteren, hadden we nu een mooie asfaltweg.
Vrij snel ging het eerste deel van de route, waarbij er bij het plaatsje “Staður” toch echt een einde kwam aan onze toch door de West Fjorden. Onderweg hebben we nog een aantal mooie foto’s kunnen maken.
We hadden er lekker de vaart in. Opeens de rem erop, want aan de rechterkant van de weg reden we een mooie waterval voorbij. Zoals al eerder gezegd, kan hier de auto gewoon in zijn achteruit op de weg waar je 70 km per uur mag.
Net voor het plaatsje “Hvammstangi” ging het mis met de auto. Een heel hard ratelend geluid, kwam er uit het middenconsole van de auto. We zetten de auto aan de kant, maar zagen niets. Eenmaal weer ingestapt, konden we niet harder dan 20 km per uur rijden, zonder dat het ratelende geluid te hard werd. Gelukkig was het nog maar 4 minuten rijden, maar die duurde echt heeeeel lang voor het gevoel. Met knipperende lichten kwamen we uiteindelijk aan en is er (nadat we weer gebeld hadden met het autoverhuurbedrijf) naar onze auto gekeken. Natuurlijk niets te zien... Na het telefoontje afgewacht te hebben van de verhuurmaatschappij of we verder mocht of niet, groen licht gekregen. Er is daar een notitie gemaakt en we zijn een geluidje rijker tijdens het rijden.
Met een beetje gerustgesteld hart reden we verder, opzoek naar “Hard De Skaro”. We moesten er even een wandeling voor maken, maar uiteindelijk bij het naar benedenkant van de rots zagen we deze in het water staan.
Niet veel later stond de “Skardsviti Lighthouse”, deze vanuit onze auto kunnen fotograferen en dat scheelde ons weer een weg naar beneden lopen.
De tweede bezienswaardigheid waar we even een wandelingetje voor hebben gemaakt, was “Seal Beach”. We zijn nog verder naar rechts en links gelopen, maar we hebben er echt maar eentje kunnen spotten. Helaas vandaag iets minder geluk. Maar beter één, dan geen.
Op de route, zagen we veel auto’s na elkaar afslaan. Aangekomen bij de afslag zagen we het bordje met “Hvítserkur” staan. Het gevolg, een route naar beneden. Dit keer wel met de auto. We hadden geen idee wat we te zien kregen, maar het was prachtig.
Als verrassing van de dag, maakte we een stop bij de “Kolugljúfur Canyon”. Wat een geweld zeg en wat een wind! Uitgerust met jas, muts en handschoenen gingen we op dit spelktakel af. Een grote draaikolk van water, maakte een overweldigend geluid. We konden aardig dichtbij komen, ook al was dat best wel een beetje spannend. Het ware was deze keer niet helder blauw, maar vies bruin. Het zag er aardig drijgend uit, maar had zeker ook iets moois.
Ruim een uur voordat we bij onze overnachting zouden aankomen, werden we getrakteerd op “Þrístapar”. Een specifiek fenomeen in deze regio, zijn deze spitse kegelachtige heuvels.
Nog eventjes snel, tankten we onze auto weer vol in het plaatsje “Sauðárkrókur”, om vervolgens naar “Hofsós” door te rijden. Hier zullen we overnachten. Voordat we ons bedje indoken, maakte we nog een foto van de ondergaande zon. Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten